De gemeente, de bank en DigiD

Het bestuur van je stad of je dorp. De mensen daar regelen je straat, je huis en je papieren.

Nu weet de gemeente uw nieuwe adres.'

Het grote gebouw van het bestuur van je stad, vaak met een vlag ervoor. Je gaat er met je papieren naartoe.

Voor het gemeentehuis staat de openingstijd op een bord.

De uren voor bezoekers: je kunt dan naar binnen. Buiten die uren is de deur dicht.

Voor het gemeentehuis staat de openingstijd op een bord.

De lange tafel in een gebouw. Daar staat iemand die je helpt met je vraag.

Binnen wacht ze kort bij de balie.

De vrouw die je helpt in een kantoor. Zij kijkt je papieren na en geeft antwoord op je vragen.

'Goedemorgen, ik woon hier nu en wil dit aangeven,' zegt ze tegen de medewerkster, en ze laat haar pas zien.

Een blad papier met vragen en kleine vakjes. Je schrijft je antwoorden in de vakjes.

Ze mag meteen een formulier invullen, met naam, woonplaats, adres en postcode.

Je antwoorden schrijven op een blad papier. Doe het langzaam en netjes, met een pen.

Ze mag meteen een formulier invullen, met naam, woonplaats, adres en postcode.

Bij een officieel bureau zeggen: 'Dit is nieuw.' Je nieuwe huis bijvoorbeeld, of een baby. Het bureau schrijft het op.

'Goedemorgen, ik woon hier nu en wil dit aangeven,' zegt ze tegen de medewerkster, en ze laat haar pas zien.

De naam van de stad of het dorp waar je woont. Deze naam staat op veel brieven en op je pas.

Ze mag meteen een formulier invullen, met naam, woonplaats, adres en postcode.

De straat en het nummer van je huis. Met deze twee dingen vindt de postbode je huis.

Ze mag meteen een formulier invullen, met naam, woonplaats, adres en postcode.

Vier cijfers en twee letters, bijvoorbeeld 1234 AB. Je schrijft ze vóór de naam van je stad.

Ze mag meteen een formulier invullen, met naam, woonplaats, adres en postcode.

Een document dat laat zien dat iets klopt. Een huurcontract kan bijvoorbeeld laten zien dat je een huis huurt.

Dan vraagt de vrouw om het bewijs: het huurcontract.

Het bedrijf voor je geld. Je loon staat hier, je kunt er geld halen en soms geld lenen.

Op de fiets gaat het naar de bank.

Een klein raam in de muur. Je geeft er papieren of geld doorheen, en achter het raam zit iemand.

Aan het loket zit een aardige man.

Het nummer van je geld bij de bank. Je geeft deze cijfers aan een vriend, en dan kan hij geld naar je sturen.

Ze krijgt een rekeningnummer.

De plastic pas voor je geld. Je betaalt ermee in de winkel en typt eerst je code.

De nieuwe pinpas met een chip komt over een paar dagen met de post.

Het kleine gouden blokje op je pas. Het apparaat in de winkel leest het, en dan typ je je geheime cijfers.

De nieuwe pinpas met een chip komt over een paar dagen met de post.

Geld van de bank, niet van jou. Je krijgt het nu en betaalt elke maand een stukje terug.

De man vertelt nog over een lening, met rente erbij, maar dat vindt Saar niets voor vandaag.

Het kleine bedrag extra bij geld van de bank. Je betaalt het bovenop je maandbedrag.

De man vertelt nog over een lening, met rente erbij, maar dat vindt Saar niets voor vandaag.

Het potje op je plank of in je kast. Je doet er munten in, voor later: een vakantie, een cadeau of een fiets.

Uit haar rugzak komt haar spaarpot, zwaar van de munten.

Elke maand geld opzij leggen, in een potje of op een rekening. Zo heb je later meer geld.

Twee jaar lang heeft ze elke avond een munt in die pot gedaan, want ze wil sparen voor een racefiets.

Je munten en briefjes naar de bank brengen, bij het loket of bij een automaat. Het geld staat daarna op je rekening.

'Prachtig,' zegt de man, 'die munten kunt u bij de automaat hiernaast zelf storten.'

De machine in de muur, buiten of binnen. Je doet je pas erin, typt je code en krijgt geld in je hand.

Buiten ziet Saar een geldautomaat: volgende week haalt ze daar geld.

Je account bij de overheid. Met je gebruikersnaam en je wachtwoord kom je op veel sites van de gemeente en het land.

's Avonds vraagt Saar op haar laptop een DigiD aan.

Je geheime gegevens voor een site, zoals een wachtwoord. Alleen jij kent ze.

Een week later heeft Saar pech: ze is haar inlogcode vergeten!

Het kleine plastic kaartje met je naam en een foto erop. Je laat het zien, dan ziet de ander meteen: dit ben jij.

'Goedemorgen, ik woon hier nu en wil dit aangeven,' zegt ze tegen de medewerkster, en ze laat haar pas zien.

Iets niet meer weten. Gisteren wist je het nog.

Een week later heeft Saar pech: ze is haar inlogcode vergeten!

Zonder gevaar. Niemand kan je iets afpakken of je pijn doen.

Zo blijven haar gegevens veilig.

Niet voor andere oren. Je vertelt het aan niemand: een code, een surprise, een plan voor een feest.

Ze kiest een lang wachtwoord en houdt het geheim.

Iets veranderen, bijvoorbeeld een oud adres in een nieuw adres.

De site zegt: u kunt alles later zelf wijzigen.