Het zeebad voor iedereen

In de zomer van 1897 zitten meneer Clark en zijn dochter Emily op het strand van Scheveningen. Ze komen uit Londen. Meneer Clark heeft een oude reisgids bij zich, de vijfde druk van Karl Baedeker uit 1878. Emily heeft de nieuwe gids, de twaalfde druk van 1897.

Meneer Clark leest een stuk uit zijn gids voor: de heren baden bij het grote badhuis aan de ene kant, de dames aan de andere kant. "Zo hoort het," zegt hij. Emily lacht en slaat haar eigen gids open. "Papa, dat is verouderd. Nu heeft Scheveningen drie badplaatsen: een voor de dames, een voor de heren, en een voor dames en heren samen, op zijn Frans."

Meneer Clark fronst. "Samen met vreemden in zee? Dat vind ik niet netjes." Emily bladert verder. "In Zandvoort kan het ook. Daar baden dames en heren samen, maar je kunt er ook apart baden. En kijk, in Scheveningen mag niemand op zondag na twee uur nog baden." "Dat is tenminste verstandig," zegt haar vader.

De volgende dag kiest iedereen een eigen plek. Meneer Clark gaat naar de plaats voor de heren, en Emily gaat naar de plaats voor de dames. Ze zwemmen een kwartier, ze drogen zich af en ze eten daarna een broodje in de zon. Het is een rustige dag, en niemand heeft haast.

Op zondag maakt meneer Clark in de ochtend een lange wandeling door de duinen. Het weer is mooi, en om kwart voor twee staat hij nog op de boulevard. "Papa, nog vijftien minuten," zegt Emily. "Daarna mag niemand meer in zee." Meneer Clark kijkt naar het water, dan naar zijn dochter. "Kom," zegt hij. "We gaan samen."

's Avonds schrijft hij met een potlood in zijn oude gids: "1897: alles anders." Emily bewaart beide boeken. Samen laten ze zien dat een reisgids van 1878 niet meer klopt voor een bezoeker van 1897.