Alle schepen tegelijk

Het is lente, en op de Zuiderzee komt een grote vloot aan. De schepen varen uit Danzig, Riga, Reval en Narva, steden aan de Oostzee. Op het eerste schip staat schipper Jakub, die voor het eerst naar Amsterdam komt. Hij maakt zich zorgen. Hij denkt dat hij weken moet wachten voordat hij zijn lading kwijt is, zoals in andere havens.

Honderden schepen leggen aan bij de stad, en de lucht is vol van het geschreeuw van matrozen. Op de kade wachten al kooplieden. Jakub stapt aan wal met zijn papieren in de hand en zoekt een koper voor zijn graan, zijn hout en zijn teer.

Een koopman, meneer Visser, glimlacht en zegt: "Welkom in Amsterdam. Wij kopen alles." Jakub denkt dat hij het verkeerd verstaan heeft. "Alles?" vraagt hij. "Ook de lading van de andere schepen?" Visser knikt. "De hele vloot, tegelijk. Wij zijn rijk genoeg."

Jakub kan het bijna niet geloven, maar de kooplieden menen het. Ze vergelijken de prijzen, ze schudden handen en ze betalen. Na een paar dagen hebben de kooplieden alles gekocht en ligt het in de pakhuizen. Na vijf of zes dagen kunnen de schepen weer naar huis varen.

Dit gebeurt twee keer per jaar. In 1567 schrijft de Italiaan Lodovico Guicciardini over zulke vloten in zijn boek over de Nederlanden. Hij vindt het bewonderenswaardig en bijna ongelooflijk dat de inwoners van de stad zo rijk zijn. Ze kopen zelf, in één keer, de koopwaar van een hele vloot.

Thuis in Danzig vertelt Jakub het aan zijn vrouw. Ze lacht en zegt dat hij overdrijft. Maar in het najaar vaart hij weer naar Amsterdam, en dan kent hij de weg en de prijzen. Zijn vrouw gelooft hem nog steeds niet.