Een bos onder de stad

In 1567 woont de Italiaan Lodovico Guicciardini in Antwerpen. Hij schrijft een dik boek over alle Nederlanden. In zijn boek beschrijft hij steden en dorpen, en ook Amsterdam. In ons verhaal komt hij daar op een dag zelf kijken.

Amsterdam ligt aan het water. Door de stad lopen grote en kleine grachten. Overal liggen schepen, en veel huizen zijn groot en mooi. Guicciardini wandelt langs een gracht met een Hollandse vriend. Hij kijkt naar de huizen en vraagt: "De grond is hier zacht en nat. Waarop staan jullie huizen?"

De vriend lacht. "Op palen," zegt hij. "Onder elk huis staan lange, dikke palen van hout. Ze gaan met zware machines diep de grond in." Guicciardini schudt zijn hoofd. "Dat is veel werk." "Ja," zegt de vriend, "en het kost veel geld. Veel mensen zeggen: de palen zijn duurder dan het huis boven de grond."

Dan wijst de vriend naar het water. "Kijk eens naar beneden," zegt hij. "Stel: het water is helder, en je ziet de bodem. Dan zie je daar het mooiste bos!" Guicciardini lacht hard. Het is een goede grap, want al die palen waren eerst bomen.

Die avond schrijft hij de grap in zijn boek. Bijna vierhonderdzestig jaar later kun je hem daar nog lezen. En veel huizen in Amsterdam staan nog steeds op houten palen.